porzekadło


porzekadło
porzekadło {{/stl_13}}{{stl_8}}rz. n I, Mc. porzekadłodle; lm D. porzekadłodeł {{/stl_8}}{{stl_7}}'przysłowie, sentencja, maksyma, zwykle zawierające jakieś prawdy życiowe': {{/stl_7}}{{stl_10}}Ludowe porzekadło. Porzekadła o miłości. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • porzekadło — n III, Ms. porzekadłodle; lm D. porzekadłodeł «utarte powiedzenie, rodzaj przysłowia; sentencja, maksyma» Stare, ludowe porzekadło …   Słownik języka polskiego

  • koza — m IV, CMs. kozazie; lm D. kóz 1. «Capra hircus, zwierzę domowe z rodziny pustorożców, ssące, przeżuwające, hodowane w wielu rasach dla mleka, wełny, mięsa, skóry; koza domowa; potocznie: samica tego zwierzęcia» Biała, czarna, łaciata koza. Stado… …   Słownik języka polskiego

  • samochwała — ż a. m odm. jak ż IV, CMs. samochwałaale; lm MB. samochwałały, D. samochwałaał (także DB. samochwałałów tylko o mężczyznach) pot. «osoba, człowiek lubiący się chwalić» Samochwała w kącie stała, nic nie robiła, tylko się chwaliła. (porzekadło) …   Słownik języka polskiego

  • tere-fere — ndm pot. «powiedzenie, opowiadanie pozbawione sensu; bzdury, głupstwa, plecenie» ∆ Tere fere kuku a. tere fere kuku, strzela baba z łuku «porzekadło wyrażające powątpiewanie o prawdzie tego, co ktoś mówi lub lekceważenie tego; bzdura, blaga» …   Słownik języka polskiego